Όταν το παιδί σας δεν θελει να βαλει γυαλιά

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα παιδιά γίνονται
αντικείμενο πειραγμάτων για κάποια ιδιαίτερα
χαρακτηριστικά τους, όπως π.χ. τα γυαλιά. Πώς
πρέπει να το αντιμετωπίσετε;
Tα παιδιά συχνά δυσκολεύονται να δεχτούν τη
διαφορετικότητα άλλων συνομηλίκων τους ή μη και
βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να αρχίσουν να
κοροϊδεύουν και να πειράζουν σε υπερβολικό βαθμό.

Tι πρέπει, λοιπόν, να κάνει ο γονιός αν αντιληφθεί ότι
το παιδί του είναι στόχος πειραγμάτων στο σχολείο
επειδή φοράει γυαλιά;

«Δεν θέλω να βάλω γυαλιά!»

Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, το πρόβλημα με το παιδί που φοράει γυαλιά είναι
περισσότερο η «αποστροφή» του γονέα προς τα γυαλιά. Oι γονείς συχνά ανησυχούν για
το πώς θα πείσουν το παιδί τους να φοράει τα γυαλιά του όταν πρέπει, να μην τα ξεχνάει
κ.τ.λ. Πολύ συχνά, επίσης, οι γονείς νομίζουν ότι το παιδί θα συνηθίσει τα γυαλιά και ότι η
όρασή του θα χειροτερεύει εξαιτίας τους. Aυτό, λοιπόν, που πρέπει να καταλάβετε αν το
παιδί σας πρόκειται να βάλει γυαλιά είναι ότι αν το παιδί βλέπει καλύτερα με γυαλιά,
σχεδόν πάντα τα αποδέχεται ανεξαρτήτως ηλικίας. Aν δίνονται ως βοηθήματα ενάντια στο
στραβισμό, πράγμα συνηθισμένο στην προσχολική ηλικία, η βοήθεια του γονιού είναι

πολύ σημαντική για να πείσει το παιδί να μη βγάζει τα γυαλιά του.
Tι μπορείτε να κάνετε; Mα απλά λόγια να μετατρέψετε τα γυαλιά σε παιχνίδι,
διαλέγοντας το σωστό σκελετό. Bρείτε ένα χαρούμενο παιδικό σκελετό, ανθεκτικό στη
«σκληρή» παιδική χρήση. Περάστε στο παιδί σας το μήνυμα ότι τα γυαλιά το κάνουν
εξυπνότερο και ενισχύστε του με κάθε τρόπο την αυτοπεποίθηση. Kαι φυσικά δεν πρέπει
να δείχνετε ότι δυσανασχετείτε επειδή φοράει γυαλιά!

Eπειδή το πείραγμα μπορεί να εξελιχθεί σε παρενόχληση, με λεκτική ή και σωματική βία,
είναι καλό οι γονείς να παρακολουθούν διακριτικά αλλά στενά το παιδί τους για να
καταλάβουν αν έχει πέσει θύμα του λεγόμενου bulling (παρενόχληση). Aν αυτό συμβαίνει
στο σχολείο, τότε πρέπει άμεσα να ενημερωθεί ο δάσκαλος για το πρόβλημα. Πολλές
φορές τα παιδιά που πειράζουν συνομηλίκους τους είναι και τα ίδια θύματα στο σπίτι τους.

Η ανάπτυξη ενος 12 μήνου μωρού;

Τον 12ο μήνα, το παιδί βηματίζει με ευκολία, λέει "μαμά" και "μπαμπά" και εμείς το παρατηρούμε περήφανοι να χορεύει, να παίζει και να κηνυγάει...σαπουνόφουσκες. Οι κινήσεις του γίνονται όλο και πιο σταθερές, τα χεράκια του μπορούν να κάνουν ακόμη πιο πολύπλοκες ενέργειες, είναι πιο δραστήριο και με προτιμήσεις!

Κινητικότητα
-Περπατάει μόνο του ή υποβασταζόμενο
-Σηκώνεται όρθιο από μόνο του
-Τα βήματά του είναι με ελεύθερα αλλά ασταθή και συνοδεύονται από συχνές πτώσεις
 Χέρια και αυτοβοήθεια
-Μπορεί να βάλει και να βγάλει αντικείμενα από ένα κουτί
-Αλλάζει χέρια για να βολέψει καλύτερα ένα αντικείμενο που κρατάει
-Έχει καλό έλεγχο των χεριών
 Γλώσσα και κοινωνικότητα
-Μπορεί να πει 2-3 λέξεις
-Λέει «μαμά» και «μπαμπά» και το εννοεί
-Μιμείται ήχους ζώων
Αντίληψη
-Αρχίζει να καταλαβαίνει ότι τα αντικείμενα έχουν μονιμότητα
-Μπορεί να χειρίζεται εσωτερικά εικόνες του εξωτερικού περιβάλλοντος
-Αντιλαμβάνεται το «μέσα» και το «έξω»
-Καταλαβαίνει το «όχι»
-Σηκώνει το κεφάλι και αναζητά την πηγή κάποιου ήχου
-Είναι δραστήριο και έχει όρεξη για εξερευνήσεις
 Τι του αρέσει
-Δείχνει σαφή προτίμηση προς συγκεκριμένες τροφές
-Να κυνηγάει τις σαπουνόφουσκες
-Να παίζει κρυφτό
-Να χορεύει όταν ακούει μουσική
-Να παίζει με παιχνίδια που σέρνονται και που μπορεί να τα τραβήξει
-Να παρακολουθεί συζητήσεις ενηλίκων
-Να βρίσκεται σε εξωτερικούς χώρους ώστε να προσλαμβάνει ερεθίσματα
-Να εκτελεί απλές εντολές
Τι πρέπει να γνωρίζουμε
Περπατάει ή προσπαθεί να περπατήσει, έχει προτιμήσεις, η γκάμα των παιχνιδιών που το ευχαριστεί μεγαλώνει, καταλαβαίνει πολλές από τις λέξεις που ακούει γύρω του, εκτελεί εντολές. Το μωρό σιγά σιγά γίνεται παιδί! Ας δούμε λοιπόν 6 πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για την ανάπτυξη του μωρού που προχωράει ολοταχώς, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα. Μπορεί, για παράδειγμα, να μην του αρέσει το λούσιμο, οπότε ας δούμε πώς κάνουμε το λούσιμο...παιχνίδι! Μπορεί τα αυξημένα ερεθίσματα που δέχεται να του δημιουργούν διαταραχές στον ύπνο. Για να είμαστε σίγουροι ότι το παιδί μεγαλώνει σωστά, ας δούμε τα σημεία κλειδιά στην ανάπτυξη του παιδιού τον πρώτο χρόνο. Η διατροφή του όλο και εμπουτίζεται και αποκτά μεγαλύτερη ποικιλία, καλό είναι λοιπόν να ξέρουμε τι δεν πρέπει να τρώει το μωρό, αλλά και τι κάνουμε όταν το μωρό δεν θέλει να φάει. Η σωστή διατροφή είναι βασική παράμετρος για την πρόληψη παιδικής παχυσαρκίας. Όσο για το πώς διαχειριζόμαστε τον ελεύθερο χρόνο μας με το παιδί, προσέχουμε να μην μεγαλώσουμε ένα τηλεορασόπληκτο παιδί, ενώ καλό είναι να ξέρουμε πώς εξελίσσεται η όραση των παιδιών ανάλογα με την ηλικία.

Τοξόπλασμα στην εγκυμοσύνη

ΑΙΤΙΑ:
Οφείλεται σε ένα παράσιτο το σπορόζωο Toxoplasma gondi που ανήκει στα πρωτόζωα.

ΤΡΟΠΟΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ:
Οι γάτες αποβάλουν τις ωοκύστεις με το τοξόπλασμα στα κόπρανά τους, έτσι υπάρχει στο τρίχωμα και το στόμα της μολυσμένης γάτας και μολύνονται οι άνθρωποι. Το παράσιτο μεταδίδεται επίσης όταν καταναλωθεί ωμό ή μισοψημένο μολυσμένο κρέας. Στις διάφορες δημοσιευμένες μελέτες η πιθανότητα μόλυνσης της εγκύου διαφέρει και εξαρτάται από υγιεινοδιαιτητικές συνήθειες, τρόπο ζωής, κοινωνικοοικονομική κατάσταση, συγκατοίκηση με μολυσμένες γάτες κ.λ.π.

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ:
Όταν η γυναίκα έχει προσβληθεί από τοξοπλάσμωση πριν μείνει έγκυος θεωρείται ότι ο κίνδυνος αναμόλυνσης στη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μικρότερη λόγω άμυνας και μειωμένης βαρύτητας της μολύνσεως. Η πιθανότητα πρωτομόλυνσης στην εγκυμοσύνη είναι κάτω από 0.6 %. και ενοχοποιείται για αύξηση του ποσοστού παλινδρομήσεων και αποβολών. Ένα στα 2000 έμβρυα μπορεί να προσβληθεί από τοξόπλασμα στις περιπτώσεις πρωτομόλυνσης της εγκύου. Η πιθανότητα μόλυνσης του εμβρύου αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία της εγκυμοσύνης. Στο μεγαλύτερο ποσοστό προσβάλλεται ο πλακούντας και εκεί σταματάει η λοίμωξη χωρίς να προχωρήσει σε μόλυνση του εμβρύου, το οποίο κινδυνεύει να μολυνθεί κυρίως κατά την διάρκεια του τοκετού.


ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ:
Μόνον οι εργαστηριακές εξετάσεις για ανίχνευση των ανοσοσφαιρινών IgM, IgA και IgG μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε αν έχει μολυνθεί η γυναίκα και σε ποια φάση της μόλυνσης είναι.

IgM: H ανίχνευση της ειδικής για τοξόπλασμα IgM ανοσοσφαιρίνης και τα επίπεδα μεταβολών της επιβεβαιώνουν την πρόσφατη μόλυνση από την νόσο, η οποία μπορεί να παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα.

IgA: H ανίχνευση των αντιτοξοπλασματικών αντισωμάτων IgΑ στον ορό του αίματος της μητέρας είναι ενδεικτικό στοιχείο ότι η λοίμωξη είναι πρόσφατη και υπάρχει αυξημένη πιθανότητα εγκατάστασης του παρασίτου στο έντερο.

Τα IgA αντισώματα ανιχνεύονται στην πρόσφατη λοίμωξη και εξαφανίζονται πριν από τα IgM, η ανίχνευσή τους δεν ξεπερνά τους εννέα μήνες ενώ στην χρόνια φάση της τοξοπλάσμωσης δεν ανιχνεύονται Όταν υποπτευόμαστε ενδομήτρια λοίμωξη, μπορούμε να ανιχνεύσουμε την IgA στο αμνιακό υγρό.

IgG: H ανίχνευση των αντιτοξοπλασματικών αντισωμάτων IgG στον ορό του αίματος της μητέρας είναι ενδεικτικό στοιχείο ότι έχει παλαιά λοίμωξη η γυναίκα. Τίτλοι πάνω από 1:500 είναι χαρακτηριστικό προσφάτου ενεργού λοιμώξεως.


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ:
Συνήθως η μόλυνση είναι ασυμπτωματική ή παρουσιάζει σημεία κόπωσης, μυϊκούς πόνους και διόγκωση λεμφαδένων.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΝΕΟΓΝΟ:
Το πιθανότερο σύμπτωμα στην συγγενή τοξοπλάσμωση είναι η χοριοαμφιβληστροειδίτιδα. Το νεογνό σε μικρότερη πιθανότητα μπορεί να παρουσιάσει ηπατοσπληνομεγαλία, νευρολογικά προβλήματα με ενδοκρανιακές ασβεστώσεις, υδροκεφαλία, μικροκεφαλία καταρράκτη, μικροφθαλμία, οπτική ατροφία, άλλη ομάδα νεογνών μπορεί να παρουσιάσει υπολειπόμενη ανάπτυξη ίκτερο, αναιμία, λεμφαδενίτιδα, πυρετό ή υποθερμία, σπασμούς, εμέτους, διάρροια και πνευμονία.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ:
Όταν οι μετρήσεις στο αίμα είναι θετικές πριν από την εγκυμοσύνη, ακόμα και αν η λοίμωξη έγινε λίγο πριν την σύλληψη, δεν χρειάζεται θεραπεία.

Η σπιραμυκίμη θεωρείται το φάρμακο εκλογής σε δόση 3 gr την ημέρα. Συχνά μπορεί να συμπληρωθεί η αγωγή με πυριμεθαμίνη ή σουλφαδιαζίνη οι οποίες χρησιμοποιούνται και μόνες τους. Στις ΗΠΑ η θεραπεία εκλογής είναι ο συνδυασμός πυριμεθαμίνης με ή χωρίς σουλφαδιαζίνη. Στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης το φάρμακο εκλογής είναι η πυριμεθαμίνη. Η πυριμεθαμίνη είναι ανταγωνιστής τους φυλικού οξέος και ενοχοποιείται για τερατογένεση στο έμβρυο, αυτό μας υποχρεώνει να καλύψουμε την ασθενή με παράλληλη λήψη φυλικού οξέος. Μετά το μέσον και προς το τέλος της εγκυμοσύνης το φάρμακο εκλογής είναι η σουλφαδιαζίνη που παρουσιάζει όμως σαν επιπλοκή πυρηνικό ίκτερο.

Οι στατιστικές μελέτες της αποτελεσματικότητας των θεραπευτικών σχημάτων παρουσιάζονται στην βιβλιογραφία αντικρουόμενες.

Πρέπει να επισημάνουμε στον παιδίατρο-νεογνολόγο την λοίμωξη της μητέρας από τοξόπλασμα για να προγραμματίσει την εργαστηριακή διερεύνηση του νεογνού και να του χορηγήσει την κατάλληλη θεραπεία.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΣΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να συμβουλεύσει τους γονείς που πιθανόν αντιμετωπίζουν προβλήματα πειθαρχίας των παιδιών τους προτείνοντας πρακτικές μεθόδους και βοηθώντας τους να μην είναι ούτε πολύ ανεκτικοί ούτε πολύ περιοριστικοί και αυστηροί.

 Η οριοθέτηση της συμπεριφοράς είναι αυτό που βοηθά το παιδί να κατανοήσει τους κανόνες και τις προσδοκίες των γονέων του. Τα όρια που τίθενται στη συμπεριφορά καθορίζουν επίσης την ισορροπία της δύναμης και της εξουσίας στις οικογενειακές σχέσεις και συνιστούν ένα ουσιώδες στοιχείο στην ανατροφή των παιδιών.

 Πολλές μελέτες αναφέρουν ότι όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, σε αντίθεση με τα παιδιά στα οποία επιτρέπεται να συμπεριφέρονται όπως τους αρέσει. Τα παιδιά με καλή προσαρμογή έχουν τρυφερούς, περιποιητικούς και υποστηρικτικούς γονείς, οι οποίοι ασκούν έλεγχο με λογικό τρόπο και έχουν υψηλές προσδοκίες. Ο σταθερός έλεγχος που δεν περιορίζει τις ευκαιρίες για πειραματισμό και επιτρέπει την αυθόρμητη έκφραση σχετίζεται με την ανεξαρτησία του παιδιού.

           Αμέσως μετά την αγάπη, το σπουδαιότερο δώρο του γονιού προς το παιδί είναι η αίσθηση της πειθαρχίας. Οι περισσότεροι γονείς παραδέχονται ότι είναι πολύ σημαντικό να θέτουν όρια, εντούτοις ένα από τα δυσκολότερα εγχειρήματά τους είναι να βάλουν σε πράξη αυτήν την παραδοχή και μάλιστα με τρόπο σταθερό και αποτελεσματικό. Όταν και οι δυο γονείς δουλεύουν όλη μέρα και λείπουν από το σπίτι, απεχθάνονται να εφαρμόζουν κανόνες πειθαρχίας τις λιγοστές ώρες που βρίσκονται με τα παιδιά τους. Όμως τότε είναι που πολλές φορές τα παιδιά θα δοκιμάσουν την προκλητική τους συμπεριφορά.

           Πειθαρχία σημαίνει διδασκαλία, όχι τιμωρία. Χωρίς πειθαρχία, τα παιδιά, ήδη από το δεύτερο έτος, συμπεριφέρονται σαν να είναι κακομαθημένα. Η σταθερή πειθαρχία που αφορά σημαντικά ζητήματα δεν αποτελεί απειλή για την προσωπικότητα του παιδιού. Ίσα-ίσα, είναι μέρος της πορείας του προς την αυτογνωσία. Οι γονείς θα πρέπει να διδάξουν όρια στα παιδιά, χωρίς να επιδεινώνουν την κατάσταση.

Για παράδειγμα, μερικά παιδιά ηλικίας 3 ως 6 ετών σε κάποιο ξέσπασμά τους πετούν ή σπάζουν αντικείμενα. Στο τέλος της ημέρας ή κάποια άλλη στιγμή που είναι πολύ κουρασμένο, το παιδί χάνει τον έλεγχό του. Κατ’αρχήν, δώστε του να καταλάβει ότι αυτό δεν πρέπει να το κάνει-ότι δε θα το αφήσετε να το κάνει όσο περνάει από το χέρι σας. Αγκαλιάστε το και καθήστε κοντά του ώσπου να είναι σε θέση να σας ακούσει. Τότε κουβεντιάστε το λόγο που πιστεύετε ότι θέλησε να το κάνει και δείξτε του ότι ξέρετε καλά πόσο άσχημα αισθάνεται για αυτή την καταστροφική και ανεξέλεγκτη συμπεριφορά του. Διαβεβαιώστε το ότι θα προσπαθήσετε να το βοηθήσετε προτού του ξανασυμβεί. Ρωτήστε το τι νομίζει ότι θα μπορούσε να το σταματήσει. Αν αυτό που προτείνει φέρνει αποτέλεσμα, επαινέστε το ζωηρά. Αυτό βοηθά ιδιαίτερα στην ανάκτηση του αυτοελέγχου.

 Παρακάτω δίνονται ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με την πειθαρχία:

 *       Προσαρμόστε την πειθαρχία στο στάδιο ανάπτυξης του παιδιού. Αν πρόκειται για βρέφος ή νήπιο που μόλις άρχισε να στέκεται στα πόδια του, προσπαθήστε κατ’αρχήν να στρέψετε την προσοχή του σε μια άλλη δραστηριότητα. Αν αυτό δεν φέρει αποτέλεσμα –δυστυχώς δε φέρνει πάντα- ίσως χρειαστεί να το απομακρύνεται μόνοι σας. Για ένα παιδί πάνω από δύο ετών, η πειθαρχία πρέπει πάντα να περιλαμβάνει μια εξήγηση για τους λόγους που το οδήγησαν να ‘παρασυρθεί’ και να ενεργήσει κατ’αυτόν τον τρόπο. Δοκιμάστε να σκεφτείτε τι ώθησε το παιδί σε αυτή την συμπεριφορά και δώστε του την ευκαιρία να το καταλάβει μόνο του.

*       Η πειθαρχία πρέπει να ταιριάζει στο παιδί σας. Χρησιμοποιήστε όλα όσα ξέρετε γύρω από το χαρακτήρα και τις ευαισθησίες του παιδιού σας. Ένα ευαίσθητο παιδί μπορεί να συντριβεί με κάποιο είδος τιμωρίας, η οποία μπορεί, αντίθετα, να είναι ιδανική για ένα ζωηρό, υπερκινητικό παιδί.

*       Όταν το παιδί σας είναι μαζί με άλλα παιδιά, προσπαθήστε να μην ανακατεύεστε. Όταν επεμβαίνετε σε μια κατάσταση, τη μετατρέπετε από μια απλή συναναστροφή παιδιών σε μια περίπλοκη επικοινωνία, όπου τουλάχιστον οι μισές αντιδράσεις του παιδιού σας έχουν στόχο εσάς τους ίδιους.

*       Προσφέρετε στο παιδί πρότυπα συμπεριφοράς για μίμηση. Δοκιμάστε να το βοηθήσετε να ελέγξει τον εαυτό του ή να βρει τρόπους να αντιμετωπίσει μια κατάσταση, δίνοντάς του παραδείγματα. Συχνά ο τρόπος που το βοηθάτε να λύσει μια διαφορά είναι πολύ πιο διδακτικός από χίλιες λέξεις. Μια σταθερή, άμεση αλλά και γεμάτη αγάπη προσέγγιση είναι σίγουρα το καλύτερο πρότυπο μια μίμηση που μπορείτε να του προσφέρετε.

 *       Κάνετε ένα time-out, μόνο όμως για λίγο. Αφού τελειώσει το ζήτημα, αγκαλιάστε το παιδί και εξηγήστε του γιατί ήταν αναγκαίο να γίνει αυτό.

*       Ζητήστε τη γνώμη του παιδιού για το τι θα μπορούσε να βοηθήσει την επόμενη φορά. Και δοκιμάστε το. Αν φέρει αποτέλεσμα, επαινέστε το παιδί σας.

*       Η σωματική τιμωρία έχει πολύ χειροπιαστά μειονεκτήματα. Θυμηθείτε τι σημαίνει για το παιδί να σας δει να χάνετε την ψυχραιμία σας και να αντιδράτε με τη χρήση σωματικής βίας.

 *       Προσέξτε τα διφορούμενα μηνύματα. Καθώς του λέτε «Μη χτυπάς» ή «Μην το κάνεις αυτό», αν εσείς κατά βάθος δεν έχετε πειστεί, ίσως αυξήσετε την έλλειψη αυτοελέγχου στο παιδί σας.

*       Σταθείτε και εκτιμήστε και πάλι τις περιπτώσεις στις οποίες η πειθαρχία δεν έφερε αποτέλεσμα. Μήπως αντιδράτε πολύ σκληρά και επομένως αναποτελεσματικά; Μήπως το παιδί σας αντιδρά με τρόπο που υποδηλώνει ότι έχει άγχος ή ότι χρειάζεται περισσότερη στοργή;

Καντε έξυπνα μωρά...τρώγοντας σωστά

Σύμφωνα με τη σχετική μελέτη, που πραγματοποίησαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ σε περισσότερες από 1.000 εγκυμονούσες, στα 2/3 των περιπτώσεων παρατηρήθηκαν μειωμένα επίπεδα ιωδίου στον οργανισμό τους, γεγονός που αύξανε τις πιθανότητες να αποκτήσουν παιδιά με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης.

«Σε κατάσταση εγκυμοσύνης, οι ανάγκες του οργανισμού σε ιώδιο είναι αυξημένες κατά 50%», τονίζει η επικεφαλής της μελέτης δρ. Μάργκαρετ Ρέιμαν. «Το γεγονός ότι το ιώδιο αποτελεί το βασικό συστατικό για την παραγωγή των ορμονών του θυρεοειδούς, το καθιστά απαραίτητο, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ομαλή ανάπτυξη του εγκεφάλου των εμβρύων», προσθέτει.

Οι ειδικοί συνιστούν στις γυναίκες που κυοφορούν να συμπεριλαμβάνουν στο διατροφολόγιό τους τουλάχιστον 2 μερίδες ψάρι την εβδομάδα και 3 μερίδες γαλακτοκομικών καθημερινά (γάλα, γιαούρτι και φέτα). Βέβαια, δεν παραλείπουν να υπογραμμίσουν ότι δεν ισχύει το ίδιο με τα συμπληρώματα ιωδίου, τα οποία συχνά ξεπερνούν τις προβλεπόμενες ανάγκες, φτάνοντας στην υπερδοσολογία.

Προς αποφυγή, λοιπόν, υπερβολών, οι έγκυοι καλό είναι να γνωρίζουν ότι η συνιστώμενη δόση πρόσληψης ιωδίου προσδιορίζεται σε 250 mg ημερησίως, ενώ για τους ενηλίκους είναι 150 mg και για τα παιδιά 90-120 mg. Σε περίπτωση κατάχρησης, δηλαδή και ενισχυμένη διατροφή και συμπληρώματα που μαζί θα ξεπερνούν τα 600 mg καθημερινά, το αποτέλεσμα είναι εξίσου βλαβερό, αφού και πάλι με τον τρόπο αυτό θα απορρυθμιστεί ο θυρεοειδής αδένας, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται στην εγκεφαλική ανάπτυξη των εμβρύων.